Οσφυϊκή μικροδισκεκτομή για αντιμετώπιση οσφυϊκής κήλης & ισχιαλγίας

Η οσφυϊκή δισκεκτομή και η οσφυϊκή μικροδισκεκτομή, αποτελούν την ίδια επέμβαση με στόχο την αφαίρεση του δίσκου (τμήμα του δίσκου κατά κανόνα) μεταξύ των σπονδύλων, επειδή αυτός έχει μετακινηθεί προς τα πίσω και έχει εισέλθει στον χώρο των νεύρων (κανάλι), προκαλώντας πίεση, πόνο και σοβαρά συμπτώματα. Στην ουσία, η μικροδισκεκτομή είναι μια εξελιγμένη, ελάχιστα επεμβατική χειρουργική, στην οποία έχει ειδικευθεί ο Νευροχειρουργός Αλέξανδρος Μπλιώνας ο οποίος εφαρμόζει και τις δύο, με άριστα μέχρι σήμερα αποτελέσματα στη θεραπεία της κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου, μετά από προσεκτική επιλογή θεραπείας και τεχνικής. Όπως υποστηρίζει:

Με τυφλή εφαρμογή του χειρουργείου σε όλους τους ασθενείς τα ποσοστά επιτυχίας από τη δισκεκτομή, είναι πιό κοντά στο 60%. Και μόνο αυτό το ποσοστό, επιβεβαιώνει τη σημασία εφαρμογής από τον Ιατρό Αλ. Μπλιώνα, της πρωτοποριακής (στο 1% της διεθνούς ιατρικής κοινότητας) υπηρεσίας που προσφέρει, για την απολύτως προσεκτική επιλογή θεραπείας για τον κάθε ασθενή ξεχωριστά, με το προηγμένο σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης (Α.Ι) CLAUDE FABLE, βασισμένη στα προσωπικά αλλά και τα πλέον πρόσφατα και έγκυρα, επιστημονικά δεδομένα. Ο ασθενής όχι μόνο είναι πλήρως ενημερωμένος για τα δεδομένα της κάθε θεραπευτικής επιλογής με βάση τα προσωπικά του ιατρικά χαρακτηριστικά και γνωρίζει εκ των προτέρων τι πρέπει να περιμένει, αλλά σε ελάχιστον χρόνο έχει στη διάθεσή του πολύτιμη επιστημονική εμπειρία χιλιάδων επιστημονικών δεδομένων.

Πότε γίνεται η δισκεκτομή

Ο λόγος για τον οποίον πραγματοποιείται η δισκεκτομή είναι η προσπάθεια εξάλειψης της συμπτωματολογίας η οποία περιλαμβάνει κυρίως αδυναμία, αιμμωδίες και πόνο (ισχιαλγία, δηλαδή πόνο στο πόδι που ξεκινά από την μέση και ταξιδεύει προς το πόδι). Η δισκεκτομή γίνεται συνήθως:

• όταν αυτά τα συμπτώματα είναι έντονα και δεν υποχωρούν με άλλες μεθόδους
• όταν υπάρχει έντονη μυική αδυναμία.

Αποτελεσματικότητα του χειρουργείου

Για τον ασθενή το χειρουργείο της δισκετομής σημαίνει νοσηλεία μιας ημέρας ή απλά κάποιες ώρες παραμονή στο νοσοκομείο και 1 μικρή τομή δέρματος στην μέση του. Ο ασθενής μπορεί μετά από πολύ λίγες ημέρες να επιστρέψει στην δραστηριότητά του, αρκεί να αποφεύγει την άρση βαρών και την πολύωρη οδήγηση για 3-4 εβδομάδες. Να σημειωθεί ότι ασθενείς με κήλες καλό είναι γενικότερα να αποφεύγουν την άρση μεγάλου βάρους, διότι είναι πιθανό να έχουν πρόβλημα μελλοντικά και σε άλλους δίσκους.

Όσον αφορά το πόσο “καλό” είναι το χειρουργείο ο ασθενής θα πρέπει να περιμένει μια αποτελεσματικότητα της τάξης του 60-90%. Τα ποσοστά αυτά αναφέρονται στην πιθανότητα να μειωθούν πάνω από 50% τα συμπτώματα των ασθενών 6 μήνες μετά το χειρουργείο.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πως μπορεί ο ασθενής να πλησιάσει το 90% και όχι να μείνει στο 60% το οποίο φαντάζει ιδιαίτερα χαμηλό. Με προσεκτική επιλογή των ασθενών και ειδικά με προτίμηση σε ασθενείς, με χρόνια συμπτώματα, ή / και που έχουν δοκιμάσει ήδη αποτυχημένα την φαρμακευτική και συντηρητική αγωγή, μπορούμε να πετύχουμε ποσοστά κοντά στο 90%. Επομένως το σημαντικότερο είναι η προσεκτική και σωστή επιλογή των ασθενών. Παρακάτω, προκύπτουν και άλλα ερωτήματα που πρέπει να απασχολήσουν τον ιατρό αλλά και τον ενημερωμένο ασθενή, με κύριο κριτήριο την επιστημονική τεκμηρίωση:

Ερωτήματα για την «επιθετική» και την «συντηρητική» στρατηγική 

Ένα εξαιρετικά σημαντικό τεχνικό στοιχείο που αφορά την χειρουργική λογική της δισκεκτομής είναι η ποσότητα του δίσκου που αφαιρείται. Κάποιοι χειρουργοί αφαιρούν όλον τον δίσκο (επιθετική στρατηγική), ενώ κάποιοι άλλοι αφαιρούν μόνο το τμήμα το οποίο πιέζει (συντηρητική στρατηγική).

Η επιθετική μέθοδος έχει το θετικό ότι μειώνει την πιθανότητα υποτροπών (να ξαναβγεί ο δίσκος), όμως το αρνητικό της είναι ότι αν δεν τοποθετηθούν υλικά για να στηρίξουν την σπονδυλική στήλη στην περιοχή του χειρουργείου, είναι πολύ συχνό φαινόμενο να δημιουργείται αστάθεια στην περιοχή και/ ή οι σπόνδυλοι να ακουμπούν μεταξύ τους. Αποτέλεσμα, να δημιουργείται οσφυαλγία συνήθως μετά την πάροδο κάποιων ετών.

Η συντηρητική μέθοδος αν και συνοδεύεται από μεγαλύτερα ποσοστά υποτροπής, δεν έχει τον παραπάνω κίνδυνο. Θεωρητικά, θα μπορούσαμε σε όλους τους ασθενείς να βάζουμε υλικά και να γίνεται επιθετική δισκεκτομή, το πρόβλημα όμως είναι ότι εισαγωγή υλικών αποτελεί πολύ βαρύτερο χειρουργείο, με επιπλοκές και δυσχερέστερη ανάρρωση για τον ασθενή, και επομένως σπάνια αποτελεί την ιδανική λύση.

Συμπερασματικά, έχει επικρατήσει η μέθοδος μερικής αφαίρεσης του δίσκου η οποία φέρει ένα μικρό ρίσκο υποτροπής. Στην περίπτωση που πράγματι υπάρξει υποτροπή, δεν είναι δεδομένο ότι αυτή θα προκαλέσει πίεση στα νεύρα, καθότι η χειρουργική επέμβαση έχει σαν επιπλέον στόχο την αύξηση του χώρου μέσα στον οποίον ταξιδεύουν τα νεύρα μας.

Η επέμβαση

Οι βασικές μέθοδοι με τις οποίες γίνεται η παραπάνω επέμβαση (αφαίρεση του δίσκου με μικροδισκεκτομή) είναι είτε από πολύ μικρή τομή 1-2 εκατοστά (ελάχιστα επεμβατικά), είτε από μεγαλύτερη τομή 3-4 εκατοστά (δισκεκτομή). Τα οστά και οι σύνδεσμοι που εμποδίζουν την πρόσβαση στον δίσκο αφαιρούνται για να γίνει εφικτή η ασφαλής αφαίρεση του δίσκου και επιπλέον για να δημιουργηθεί χώρος πίσω από τα νεύρα, ώστε όπως αναφέραμε προηγουμένως, σε περίπτωση που εξέλθει εκ νέου δίσκος στην περιοχή να μην προκαλέσει σημαντική πίεση λόγω του επιπλέον χώρου.

Διαφορές στην τελική αποτελεσματικότητα μεταξύ των δύο μεθόδων (κλασική δισκεκτομή και ελάχιστα επεμβατική μικροδισκεκτομή) δεν υφίστανται βάση των επιστημονικών δεδομένων. Έχει αποδειχτεί όμως οτι η μικροδισκεκτομή υπερτερεί σαφώς κυρίως όσον αφορά τις επιπλοκές αλλά και την περίοδο ανάρρωσης. Σαφής, βασική και αδιαφιλονίκητη διαφορά είναι η αισθητική, καθότι η ελάχιστα επεμβατική μέθοδος έχει μικρότερες τομές οι οποίες φαίνονται λιγότερο στο δέρμα του ασθενή , αλλά και λόγω των μειωμένων επιπλοκών και της μειωμένης περιόδου ανάρρωσης.