Αστάθεια της Σπονδυλικής

Αντιμετώπιση της αστάθειας της σπονδυλικής στήλης

Πολλές φορές μπορεί να έχουμε συμπτώματα στην οσφυική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, όπως πόνο στην μέση και κάποιες φορές ισχιαλγία (πόνο που ταξιδεύει από την μέση προς το πόδι) ταυτόχρονα. Σε μερικές από αυτές της περιπτώσεις γίνεται μια απεικόνιση της οσφυικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (μαγνητική, αξονική, δυναμικές ακτινογραφίες) όπου γίνεται αντιληπτή μια αστάθεια της σπονδυλικής στήλης. Η αστάθεια έγκειται στην μετακίνηση των σπονδύλων, την παρεκτόπισή τους ή ακόμα και σε κατάγματα που δυσχεραίνουν την φυσιολογική κινητικότητα των σπονδύλων.

Η επιλογή της σπονδυλοδεσίας δεν είναι για όλους

Ιδιαίτερα συχνά με πρόφαση αυτήν την αστάθεια η οποία έγινε αντιληπτή στις εξετάσεις του ασθενούς οι χειρουργοί προτείνουν την διενέργεια σπονδυλοδεσίας. Με τον όρο σπονδυλοδεσία εννοούμε την χρήση υλικών όπως βίδες ράβδους πλάκες μοσχεύματα κλπ, με στόχο την σταθεροποίηση των δομών της σπονδυλικής στήλης και με απώτερο στόχο φυσικά την μείωση των συμπτωμάτων κάθε ασθενούς.

Δυστυχώς, το παραπάνω χειρουργείο έχει πολύ χαμηλή αποτελεσματικότητα όταν γίνει σε όλους τους ασθενείς ή σε λάθος κατηγορίες ασθενών, και μπορεί να φτάσει ποσοστά ικανοποιημένων ασθενών κάτω του 50%. Τα ποσοστά αυτά είναι πολύ μεγαλύτερα όταν γίνεται σωστή επιλογή.

Υπάρχουν δυο προβλήματα που προκύπτουν στην καθημερινή πρακτική και δυσκολεύουν την σωστή επιλογή ασθενών.

Πρώτο και κύριο πρόβλημα είναι η στοιχειοθέτηση της αστάθειας. Πολλοί ιατροί και μόνο βλέποντας μια μικρή μετακίνηση ενός σπονδύλου, ή ένα απλό κάταγμα, θα προτάξουν στον ασθενή μια ανάγκη για την διενέργεια σπονδυλοδεσίας. Δυστυχώς πολλές φορές αυτό το ιατρικό άγχος κρύβει από πίσω μια ανάγκη του χειρουργού και όχι του ασθενούς. Η αστάθεια καταρχάς πρέπει να υφίσταται και κατά δεύτερον να είναι επαρκούς βαρύτητας για να δικαιολογηθεί η διενέργεια μιας σπονδυλοδεσίας. Μια πολύ μικρή μετακίνηση ενός σπονδύλου ή ένα πολύ μικρό κάταγμα σπάνια δημιουργούν αστάθεια, και σπάνια στοιχειοθετούν μια ανάγκη για σπονδυλοδεσία. Φυσικά μια πολύ μεγάλη μετακίνηση ή ένα κάταγμα που έχει προκαλέσει πολύ μεγάλη παραμόρφωση είναι αρκετά για να στοιχειοθετήσουν μια πραγματική ή μια επαπειλούμενη αστάθεια.

Όμως για να μπορέσει κάποιος να ισχυριστεί ότι υπάρχει αστάθεια σε μικρότερες βλάβες θα πρέπει να γίνουν δυναμικές ακτινογραφίες, δηλαδή ακτινογραφίες σε διάφορες στάσεις του σώματος (πχ κάμψη έκταση σπονδυλικής) με στόχο να δούμε αν πράγματι υπάρχει μετακίνηση των σπονδύλων και πόσο αυξημένη είναι αυτή η μετακίνηση. Εάν πράγματα υπάρχει αυξημένη αστάθεια τότε μπορεί κάποιος να ξεκινήσει να μιλάει για μια ενδεχόμενη διενέργεια σπονδυλοδεσίας. Δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις οι παραπάνω εξετάσεις δεν γίνονται και γίνεται αναφορά σε αστάθεια χωρίς αυτή πραγματικά να υφίσταται.

Η πραγματικότητα είναι ότι με τυφλή διενέργεια σπονδυλοδεσίας ή με πολύ κακή επιλογή ασθενών, η κλινική αποτελεσματικότητα είναι κάτω από 50%. Ακόμα και με καλή επιλογή ασθενών τα ποσοστά κλινικής επιτυχίας δεν ξεπερνάνε το 70-80%. Όμως ακόμα και το 70% σε έναν ασθενή με αστάθεια σπονδυλικής στήλης και βαριά συμπτώματα μπορεί να είναι σημαντικό.

Ο σωστός ασθενής για την διενέργεια σπονδυλοδεσίας πρέπει να έχει εκτιμηθεί πολύ προσεκτικά κλινικά και απεικονιστικά. Ασθενείς με αδυναμία και συνοδό αστάθεια σπονδυλικής η οποία αποδεδειγμένα προκαλεί τα συμπτώματα, είναι σαφώς κατάλληλοι.

Κατάλληλοι είναι επίσης ασθενείς με μεγάλη παρεκτόπιση των οστικών δομών η οποία από μόνη της στοιχειοθετεί μια επαπειλούμενη αστάθεια, και ασθενείς με αποδεδειγμένη αστάθεια στις δυναμικές ακτινογραφίες, πάντα εφόσον συνδέεται σαφέστατα η αστάθεια τους με τα συμπτώματα και είναι και καλοί υποψήφιοι γενικότερα για χειρουργείο.

Συμπερασματικά, η επιλογή θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικά. Η αστάθεια που είναι και ο λόγος για την διενέργεια σπονδυλοδεσίας θα πρέπει να έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, και θα πρέπει να είναι σαφής η αιτιολογική σύνδεση αστάθειας και συμπτωματολογίας. Ο ασθενής θα πρέπει να γνωρίζει την αληθινή και όχι την πλασματική αποτελεσματικότητα, και να επιλέγει να χειρουργηθεί έχοντας άριστη γνώση των επιπλοκών και κινδύνων. Η επιλογή αυτή πρέπει να γίνεται μόνο όταν είμαστε βέβαιοι ότι έχει “καλύτερη” αποτελεσματικότητα από τις άλλες μας θεραπευτικές επιλογές και όταν είναι απαραίτητο προς όφελος του ασθενούς και μόνο του ασθενούς. Με την παραπάνω φιλοσοφία η προσφορά των χειρουργών προς το κοινωνικό σύνολο θα αυξηθεί και οι ασθενείς θα κερδίζουν περισσότερη ποιότητα ζωής από τις υπηρεσίες μας.

Ο Νευροχειρουργός Αλέξανδρος Μπλιώνας, εφαρμόζει πρωτοποριακά (στο 1% της διεθνούς ιατρικής κοινότητας) την απολύτως προσεκτική επιλογή θεραπείας για τον κάθε ασθενή ξεχωριστά, με το προηγμένο σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης (Α.Ι) CLAUDE FABLE, για να προσφέρει ακόμα καλύτερη, πιο εξατομικευμένη φροντίδα, βασισμένη στα προσωπικά αλλά και τα πλέον πρόσφατα και έγκυρα, επιστημονικά δεδομένα.

Διαβάστε αναλυτικά για τη σπονδυλοδεσία, τα ποσοστά επιτυχίας και αποτυχίας της